Reklama, informacja.
Warszawska strona, o warszawskich  ulicach, zabytkach, firmach, sklepach, restauracjach, galeriach i warszawskich ciekawostkach.

abc.warszawa@gmail.com      abc@warszawska.info


501 153 348

Autorska Bibliografia Blog Ciekawostki

Firma

Reklama

Spis ulic

Brzozowa, Bugaj, Celna, Dawna, Długa (strona południowa), Dziekania, Jezuicka, Kanonia, Kamienne Schodki, Krzywe Koło, Miodowa (strona wschodnia), Mostowa (pierzeja południowa), Nowomiejska, Piekarska, Piwna, Podwale, Rycerska, Rynek Starego Miasta Senatorska (1,3), Szeroki Dunaj, Świętojańska, Wąski Dunaj, Plac Zamkowy, Zapiecek.

historia ulicy

 

Ulica Bugaj biegnie wzdłuż podnóża skarpy wiślanej na odcinku między Celną i Mostową. Pierwotnej jej nazwy nie znamy: Korotyński wywodzi ją od słowa „bug" oznaczającego wysuwany na piasek przód łodzi. Bugaj stanowiący część osady rybackiej Piscatoria w XVII wieku nazywany jest Podgórze. Lustracja 1655 daje nam obraz zabudowy ulicy, wzdłuż której stały 24 budynki, w tym 8 spichlerzy należących do Baryczków, Korbów, Gintera oraz Kleinpolta. W czasie wojny szwedzkiej większość spichlerzy i zabudowy mieszkalnej spaliła się. Do 1944 roku zachował się jeden spichlerz murowany pochodzący z XVI wieku (Bugaj 23/2585), w XVIII należący do rodziny Winklerów. Reszta zapewne drewnianych uległa stopniowemu zniszczeniu. Domy murowane mieli w pierwszej poł. XVII w. na Bugaju Strubiczowie (nr 9/2592-3) i Baryczkowie (nr 19/2587), zostały one silnie przebudowane w XIX w. zatracając pierwotny charakter. Lustracja Dawidsona z 1754 roku wymienia 18 posesji zabudowanych, w tym kamienic 4, domów 4, spichlerzy 9 i jeden browar. Poza zawodami związanymi z wodą jak np. styrnik (sternik) czy szyper wśród zamieszkującej ulice ludności w pierwszej pół. XVIII w. zaczynają pojawiać się zawody o charakterze usługowym, jak cieśle, szewcy, kuśnierze, szwaczki oraz tzw. „Jarosłowianie". Jarosławianie trudnili się handlem towarami sprowadzonymi z Jarosławia i obejmującymi w swym asortymencie: śliwki, orzechy, cebulę i powidła.
Kamienice, domy i spichlerze miały teraz charakter typowo czynszowy i zamieszkiwane były przez kilka, a nawet w wypadku kamienicy Józefa Pawłowicza przez 19 rodzin. W drugiej poł. XVIII w. większa część Bugaju należała do hetmana W. K. Ogińskiego. Właściciele pozostałych terenów rekrutowali się z bogatego mieszczaństwa, jak Winklerowie, Czempińscy, Szymanowscy. Na terenie posesji Bugaj 8 rozpościerały się zabudowania folwarków należących do Konfraternii Kupieckiej, zaś teren po przeciwnej stronie ulicy zabudowany był przez spichlerz i kamienicę zwaną „pod F o n t a n k ą" od nazwiska właściciela Antoniego Fontany. O ile strona nieparzysta ulicy posiadała już w tym okresie zabudowę zwartą, to strona przeciwna — od Wisły miała charakter dość niejednolity, wynikający z nader zróżnicowanego charakteru użytkowników. Obok wspomnianych już zabudowań folwarcznych przy Bugaju nr 10 mieściły się jatki śledziowe i rybne przeniesione tu z Szerokiego Dunaju przez marszałka Bielińskiego, za nimi zaś rozciągały się wielkie magazyny drzewa. Spośród ciekawych budowli stała tu pompa tłocząca wodę z Wisły do Starego Miasta, umieszczona ona była na bulwarku należącym do Konfraterni Kupieckiej. Cała ta osiemnastowieczna zabudowa parzystej strony i ulicy powstała na terenach jeszcze w XVII w. stanowiących część dawnego j koryta Wisły. W końcu XVIII w. Bugaj należał wraz z Rybakami do najładniejszych ulic Powiśla staromiejskiego. Liczba ludności zamieszkującej przy Bugaju osiągnęła w tym okresie sumę 840 mieszkańców, z tego niespełna 100 osób stanu szlacheckiego — przeważnie urzędników. Bugaj był portem Starej Warszawy co odbiło się zarówno na zabudowie (liczne spichlerze i magazyny), jak i na składzie osobowym ludności. Wśród niej najliczniejsi byli handlarze, przekupnie, furmani rozwożący towary przewiezione Wisłą, wreszcie wyrobnicy znajdujący zatrudnienie przy wyładunkach ze szkut. Przy Bugaju mieszkało również kilku szyprów. Jak zwykle w dzielnicach portowych stały tu liczne szynki i gospody dla flisaków. Wśród mieszkańców trudniących się handlem sporo było Żydów. Liczba ich stale wzrastała (od 28 w 1781 r. do 85 w 1795 r.). Poza wymienionymi już mieszkańcami wspomnieć należy liczną służbę z zamku królewskiego. Najbogatszym prywatnym właścicielem budynków był bankier Piotr Blank skupiający w swych rękach spichlerz oraz kilka domów murowanych i drewnianych. Sam Blank nie mieszkał oczywiście na Bugaju, lecz w pałacu swym przy Senatorskiej lub pałacyku na Faworach.
(Szkice Staromiejskie - Warszawa 1955 wyd. Sztuka)


lata 30 XX w.


zniszczenia wojenne

 

www.123noclegi.info

www.gdzie-nocleg.pl

www.stare-miasto.com

www.wiejskie-wakacje.pl

www.123noclegi.pl

  Copyright © 2009-2019 M. Lewandowski firma LEWMARK