Reklama, informacja.
Warszawska strona, o warszawskich  ulicach, zabytkach, firmach, sklepach, restauracjach, galeriach i warszawskich ciekawostkach.

abc.warszawa@gmail.com      abc@warszawska.info


501 153 348
534 110 120
lef@post.pl

Autorska Bibliografia Blog Ciekawostki

Firma

Reklama

Spis ulic

Boleść, Bonifraterska (strona wschodnia), Burmistrzowska, Ciasna, Dolańskiego, Fondamińskiego, Franciszkańska, Freta, Gomulickiego, Konwiktorska, Kościelna, Koźla, Pl.Krasińskich (strona wschodnia), Międzyparkowa, Mostowa, (pierzeja północna), Nowiniarska, Piesza, Przyrynek, Rajców, Rybaki, Rynek Nowego Miasta, Samborska, Sapieżyńska, Stara, Świętojerska (do Pl.Krasińskich), Szymanowska, Telakowskiej, Wójtowska, Zakroczymska.

historia ulicy

 

Ulica idąca od Zakroczymskiej do Wybrzeża Gdańskiego. Jako ulica Nowej Warszawy sięga zapewne XV w., kiedy biegła od Zakroczymskiej do Przyrynku; spływał nią strumień do Wisły. Ulica biegła w pobliżu kościoła Najświętszej Marii Panny, wybudowanego w 1411, stąd nazwa. Aż do XVIII w. zabudowa, oprócz kościoła, była drewniana. W XVIII w. wybudowano przy Kościelnej dwa pałace: Przeździeckich i Chodkiewiczowej oraz parę kamienic. W 1880 na skarpie zbudowano schody z Kościelnej na ul. Bugaj. W 1900 ulica została poszerzona i zniwelowana. Zabudowę zniszczoną w 1944 odtworzono w latach 1954/1955; domy ozdobiono polichromią.
Eugeniusz Szwankowski. Ulice i place Warszawy. PWN. Warszawa 1970

Kościół p.w. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny - od którego nazwa ulicy.

Kościół Marii Panny na skarpie - schody prowadzą w kierunku ul. Kościelnej
(dawna pocztówka udostępniona dzięki uprzejmości Pani Hanny Szałwickiej)


ulica Kościelna w latach 50-tych XX w. po zakończeniu odbudowy

Od skraju skarpy wiślanej do zbiegu ulicy Freta, Franciszkańskiej i Zakroczymskiej; schodki łączą ją z ulicą Rybaki.
Powstała na przełomie XIV i XV w. w związku z lokacją miasta. Pierwotnie bardzo krótka, od północno-zachodniego narożnika Rynku Nowomiejskiego biegła tylko wzdłuż parafialnego kościoła p.w. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny - skąd wzięła się nazwa - nad brzeg skarpy wiślanej, dalej zaś, już jako ścieżka, schodziła ku Rybakom. Dopiero w 1868 r., kiedy to domom nadawano do dziś obowiązujące numery policyjne, przedłużono ją o część rynkową, „uliczkę" istniejącą pomiędzy dawną północną pierzeją, a blokiem zabudowy centralnej. Siła tradycji była wtedy jeszcze tak ogromna, że kilka lat później badacz dziejów Warszawy Franciszek Maksymilian Sobieszczański pisząc o Kościelnej nie był zupełnie pewien, do jakiego miejsca właściwie ona sięga. Wspomniane zarządzenie sprawiło, że traktowi, który do tego czasu pozbawiony był niemal zupełnie własnej zabudowy mieszkalnej, przybyło nagle kilkanaście pochodzących z XVIII w. kamienic i dwa dawne pałace: pierwszy z czasów saskich - nadwornego kuchmistrza Zettnera (później: Mokronowskich, następnie: Przeździeckich) - znacznie już wtedy przebudowany (m.in. w 1806 r. Fryderyk Albert Lessel), drugi z doby stanisławowskiej - Chodkiewiczowej. Dzieje ulicy w XIX i XX w. sprowadzają się do stale powracających projektów faktycznego połączenia z Rybakami. W 1845 r. decyzją Rady Budowniczej wykupione zostały grunty na skarpie i sporządzono drewniane schody pozwalające na wygodną, lecz tylko pieszą komunikację. Rozwiązanie to uznano za niewystarczające w stuleciu następnym, toteż wysuwano coraz to nowe koncepcje stworzenia drogi jezdnej. Projekt z 1907 r. przewidywał przerzucenie wiaduktu nad Rybakami; dwa lata później poszerzono nieco i uregulowano ulicęzgromadzono też niezbędne materiały, lecz na tym się skończyło. Ponownie problem został podjęty w 1916 r. - w związku z rozpisanym konkursem na plan regulacyjny całości terenów nadwiślańskich - a po raz kolejny w 1932 r., ale również bez skutku - nie przystąpiono bowiem ostatecznie do realizacji żadnego z proponowanych projektów zjazdu z Kościelnej do podnóża skarpy. Mimo upływu lat, stan sprzed ponad wieku utrzymał się do chwili obecnej, zaś drewniane schodki nadal służą pieszym. W czasie powstania warszawskiego, 29 sierpnia 1944 r., hitlerowcy rozstrzelali przy narożniku ulicy Kościelnej i Przyrynek ok. 100 osób spośród ludności cywilnej, co upamiętnia kamienna tablica ustawiona przed murem okalającym kościół parafialny. W czasie walk większość domów została doszczętnie zburzona, a w okresie odbudowy wystawiono na ich miejscu gmachy nowo projektowane „w stylu zabytkowym". Prawdziwymi zabytkami są dziś tylko: dwie dość niepozorne kamienice i dawny pałacyk Chodkiewiczowej. Wbrew twierdzeniu rozpowszechnionemu w literaturze sąsiadujący z nim budynek, z arkadowymi podcieniami w przyziemiu, stojący na miejscu istniejącej tu niegdyś rezydencji Zettnera, stanowi jedynie przykład fantazji architektonicznej, nie mającej nic wspólnego z rekonstrukcją. Przez pewien czas, już w dobie powojennej, mieściła sie tu ambasada amerykańska, obecnie przedsiębiorstwo Polimex-Cekop. [Od 2006 roku ekskluzywny hotel którego pełna nazwa brzmi: Mamaison Hotel Le Regina Warsaw.]
Ryszard Mączyński. ULICE NOWEGO MIASTA. Warszawa 1998.

 

 

www.123noclegi.info

www.gdzie-nocleg.pl

www.stare-miasto.com

www.wiejskie-wakacje.pl

www.123noclegi.pl

  Copyright © 2009-2019 M. Lewandowski firma LEWMARK